เหนื่อยหรือยังกับการถือมีดฟาดฟันกันเอง คนที่เรากำลังทำรายความรู้สึก..ใช่คนเดียวกันกับที่เราบอกรักหรือเปล่า...ไม่มีคนรักกันที่ไหนหรอกจะถือมีดวางฟอร์มตั้งท่าทำรายกัน ยิ่งปล่อยไว้นาน..ก็ยิ่งเป็นอันตราย ถ้าคนสองคนยอมวางมีดลงเมื่อไร เมื่อนั้นความรักก็ปลอดภัยทันที

คนที่ถือคติ ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ แล้วเอามาใช้กับความรักนี่น่ากลัวชะมัดเลย การทำรายกันด้วยคำพูด การกระทำ การแสดงออก การประชดประชัน นี่คือ มีด ที่ใช้กรีดหัวใจเป็นๆของคนให้รู้สึกเจ็บปวดได้ถามหน่อยว่าเราจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไร นี่มันใช่สิ่งที่เราต้องการจริงๆหรือเปล่า

ไม่ว่าความรักของเราจะวุ่นวายแค่ไหนก็ตาม มันจะไม่นำไปสู่หนทางหายนะ ถ้าเราไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ คนรักกันใช่ว่าต้องยิ้ม หัวเราะ หรือมีความสุขเพียงอย่างเดียว แต่ต้องรู้จักความเจ็บปวด ความเหงา ความเสียใจ รู้จักการร้องไห้ เสียน้ำตาให้กับเรื่องโง่ๆ โดยที่เราไม่คาดคิดมาก่อน แต่ทำไมกับการที่เค้าทำเรื่องไม่ถูกใจเราแค่ครั้งสองครั้ง มันกลับทำให้เราผูกใจเจ็บ คิดแก้แค้น แล้วหาอาวุธมาทำร้ายกัน...

อาวุธที่เจ็บปวดที่สุดคือคำพูดไม่ตรงกับใจ บางคนบอกว่าเกลียดทั้งๆที่ยังรัก บางคนบอกว่าอย่ามาให้เห็นหน้า ทั้งที่พอไม่เห็นหน้าเค้าแค่นาทีเดียวก็จะตาย

อย่าทำให้ความรักกลายเป็นแค่เกมส์ที่เราต้องเอาชนะ มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก หากเราเป็นผู้ชนะ แต่รางวัลที่ได้คือความสูญเสีย

การประคับประคองความรักนั้นสำคัญที่สุด อย่าทำให้มันบอบช้ำ เพราะทิฐิของเราเอง ใครผิดก็ยอมรับว่าผิด อีกคนก็ต้องยอมให้อภัย การช่วยกันทำความรักให้มันดีขึ้น มันไม่เหนื่อยเกินไป หากคนสองคนมาร่วมมือกัน อย่ามัวแต่หันหลังใส่กัน เพราะมันเสียเวลาเปล่า......